Lubowany.

Wěš, kak so to začuwa? Wěsty a schowany być, so do sylnych rukow twojeho rjeka zakulić?

Zawěsće je kóžda holca jónu wo tym soniła – wo princu, kotryž ju na rukomaj nosy. Mój wobraz powěda dźensa lubosćinsku stawiznu. Porno tutej stawiznje móžetaj Hollywood a co. zapakować!

Rjek stawizny je runje tak princ. Njeje pak jenož princ kraja , tež njeje zdźědźił trón cyłeho swěta. Ně, naš princ je kral swěta a njebjes. Wón sam je stworił ze swójskeje ruki cyły wulki uniwersum. Jeho  kreatiwita nima započatka ani kónca. Je nam stworiła našu zemju. Wón ju stwori wulkotnu a rjanu, z humorom kaž tež lubosću za wosebite zakonje a jónkrótny porjad. Nažel su jeho dźiwy dźens jara přez zło zasypane. Móžeš pak hišće dosć spóznać, tak, zo by genialneho stworićela za tym widźał.

Naš rjek je zemju jenož z jeničkeje přičiny tak rjenje stworił: chcyše nam čłowjekam dar činić, nam, kotřiž smy króna jeho kreatiwity a stworićelskeje mocy. Chcyše, zo bychmy so na tutym planeće zwjeselili a zdobom našeho stworićela z tym lubować nawuknyli.

Naš rjek je čłowjekow z hłubokeje žadosće stworił. Chcyše čłowjeka po swojej podobje we wutrobje měć. Jeho wola bě, někoho poboku měć, kiž je jemu podobny. Tuž je čłowjeka po swojim wobliču stworił – krasneho, sylneho, stroweho, zbožowneho a połneho radosće, mudreho a kreatiwneho, lubowaceho a hišće wjele wjac hač to jemu dari!

Wužadanje swobodneje wole

Hdyž pak dźens wokoło so hladamy, njeje so wobraz změnił? Planet so niči, a bydla tu złamani ludźo.

Njemóžu so na tutym městnje dale z přičinami wšeho ćerpjenja a złeho na swěće zaběrać. Jenož telko chcu prajić; Bóh je čłowjeka ze swobodnej wolu stworił. Najwjetša jeho žadosć je, zo ludźo Jeho z wutroby lubuja a so z tutej přeswědčenej lubosću k njemu modla. Zo by k tomu dóšło, dyrbješe čłowjekam wolić dać. A čłowjek pak měješe z tym tež móžnosć, so přećiwo Bohu a z tym přećiwo dobremu, rjanemu a dokonjanemu stupić – so rozsudźić tež za złe, ničace a smjerć. Nažel staj hižo našej prěnjej staršej to druhe wuzwoliłoj. Jako sćěwk namaka smjerć, horjo chorosć a njesprawnosć puć do swěta, kotryž bě Bóh na spočatku dospołny stworił. Hdźež knježeštaj prěnjotnje měr a radosć, tam staj nětko wójna a horjo.

Što pak čini Bóh, widźo, zo stworjenja, wuzwoleni jako jeho swójbni, jeho zańć nimaja a so samo z najhóršimi njepřećelemi stanu? Jeho wšehomócnosć drje zamóže, zo z jednym dyrom zemju zniči. By potom tak było, jako njebychmy ženje tu byli. Bóh móhł tak bjezporočnje znowa počeć stworić.

Tola ludźo njejsu małohódni, njedaja so z něčim narunać. We wočach Boha je čłowjek jónkrótny. Wón, Bóh, je dokładnje přemyslował, kak kóždeho z nas stwori a kotre dary kaž tež talenty kóždemu sobu da. Kóždy čłowjek je drohotny za Božu wutrobu.

Bóh nas widźi jako tak drohotnych, zo so njestrachuje wo naš nawrót k njemu. Wulki přećiwnik Boha je čłowjestwo wuspěšnje wotcuzbnił wot hraja Božeho. Jako so Hadam a Jěwa rozsudźištaj, hadej bóle dowěrić hač Bohu, buštaj njewólnikaj djaboła. Z tym padny zemja do jeho njewólnistwa. Ludźo pak běchu poprawom dźěći Bože a zemja měješe so wot ludźi za Boha zrjadować. Ale djaboł pokradny to, štož po prawje Bohu słuša.

Boži rjekowski skutk

Što Bóh nětko činješe? We filmach abo knihach by princ nětko swoju lubowanu princesnu z namocu z rukow zmija wuswobodźił. Wysoko na konju a ze błyšćatym sćehnjenym mječom by wón přećiwnikej napřećo stał.

Knježićel uniwersuma wuzwoli pak druhi puć. Wopušćo swój njebjeski trón, z kotrehož knježeše w cyłym swětnišću, bu tak embryjo, w ćěle młodeje wboheje žony. Jako bjezmócne dźěćatko bě so w hródźi narodźił. Wotrosće tak w jednorych poměrach a dźěłaše w swojich prěnich 30 lětach žiwjenja jako ćěsla. Jemu ležeše na wutrobje so zeznajomnić z wužadanjemi a wšědnymi starosćemi ludźi. Kajke začuće maš, hdyž će dźěći hanja, haj samo bratřa a sotry. Pytaše tež nazhonjenje, kak zastaraš swójbu z jednorym dźěłom, z kotrymž dyrbiš trěbne wudawki nadźěłać. 30 lět dołho nazhoni tak Jězus ze swojej swójbu wšitke hory a doły žiwjenske.

Na zemju pak njeby so Jězus jenož tohodla podał, zo by wědźał , kak so naše žiwjenje začuwa. Jemu bě najwažniše dobre poselstwo, zo by nas ze wšeho horja a wšeje bědy wuswobodźił. Zo by so to jemu poradźiło, dyrbješe so wša wina, kotruž je čłowjek na so wzał, wotstronić a z tym pak dyrbješe Jězus tež bjez winy wostać. To rěka, wón bě wšěm spytowanjam wustajeny, z kotrymiž so čłowjek bědźi. Tola porno nam njebě jemu žane misnjenje dowolene. Wón dyrbješe we wšěm bjez zmylka wostać.

Jeho žiwjenje njebě nic jenož bjezhrěšne, ale so wusměri tež na zaměr, mzdu hrěcha narunać. A tale mzda je smjerć.

Jězus da so dobrowólnje zajeć, čwělować a morić. Wón njezemrě žanu přijomnu smjerć. Jeho smjerć, smjerć na křižu, je jedne z najsurowišich wašnjow morjenja. Ćělne bolosće hodźa so lědma do słowow zjeć. Jeničce hozdźiki, kotrež ćěło na křižu skrućachu a přez wahu ćěła rany stajnje dale powjetšichu, dyrbjachu hižo njewuprajomne bolosće być. Dospołna smjerć zastupi zwjetša hakle po třoch dnjach přez zadušenje. Tola pola Jězusa njeběchu to ćělne bolosće, kotrež jeho morichu. Běchu to dušine čwěle. Najwjeselša, najrjeńša, najčisćiša, najswjećiša a najćichomyslniša wosoba cyłeho uniwersuma dyrbješe nosyć wšu złósć, łžě, lesćiwosć, hordosć a wšě druhe złe skutki wšěch ludźi, kotřiž su hdy žiwi byli a žiwi budu. Jězus zacpěwa wšo to złe a přiwšěm wza to wšo dobrowólnje na so, zo by nas wot toho wuswobodźił. Hrěchi cyłeho čłowjestwa dźělachu jeho wot jeho lubowaneho Wótca, z kotrymž bě wón wot wěčnosće jedne. A to, dokelž swjaty Bóh blisko hrěšnika přebywać njemóže. Tak rozłama so Jězusowa wutroba pod ćežu mojich a twojich hrěchow. Wón zemrě dźěleny wot swojeho nana a wopušćeny wot swojich, bliskich.

Zhubjena wowcka

Čehodla Jězus to wšo činješe?

Činješe to tohodla, dokelž bě jemu to zhubjene tak jara lube. Žana mzda jemu njebě droha. Samo jeho swójske žiwjenje, samo nutrna zhromadnosć z Bohom, njebě jemu dosć, dołhož běše TY zhubjeny! Wšě druhe swěty, wšitcy jandźeljo uniwersuma njemóžachu wupjelnić dźěru we Božej wutrobje, kotraž bě našeho małeho zhubjeneho swěta dla nastała.


Tohodla wopušći Jězus uniwersum a přińdźe na naš njewuznamny planet, zo by pytał to, štož bě zhubjene.

Luby čitarjo, wón je za tebje wosobinsce přišoł! Je tebi wědome, hdy by ty jenički čłowjek na tutej zemi był, kiž by so wot Boha wotsalił, zo by Jězus to wšo jenož za tebje činił – a to tohodla, zo by će wumóžił?

Tutu stawiznu powěda Jězus w swojim přirunanju wo zhubjenej wowcy w Lukašu 15,4-7:

„Kotry čłowjek mjez wami, kiž ma sto wowcow a jednu z nich zhubi, njewostaji dźewjećadźewjećdźesat w pusćinje a dźe za zhubjenej, doniž ju njenamaka? A hdyž je ju namakał, połoži ju z wjesołosću na swojej ramjeni. A hdyž domoj přińdźe, zawoła swojich přećelow a susodow a rjeknje jim: ›Wjeselće so ze mnu; přetož sym swoju wowcu namakał, kotraž běše so zhubiła.‹ Praju wam: Tak budźe wjesołosć w njebjesach nad jednym hrěšnikom, kiž pokući, wjetša hač nad dźewjećadźewjećdźesat prawymi, kotřiž pokuty njetrjebaja.“

Sy sej wědomy, zo sy tuta jedna wowcka? Jezus je 99 druhich wowcow wopušćił, njeje so prócy, čwělow a čuwow bojał, zo by tebje namakał.

Wěš ty, kak jara so Bóh a cyłe njebjo wjeseli nad čłowjekom, kiž da so wot Boha namakać?

Za mnje je to najwjetša lubosćinska stawizna wšěch časow! Hdźe je wjetša lubosć hač ta, kotruž ma njesebičny Bóh za egoistiske a horde čłowjestwo?

Nastaće wobraza

To je pozadk k dźensnišemu wobrazej. Sym jón za přećelku molowała. Wona bě jedna z tutych zhubjenych wowckow. Tutón swět je jej hłuboke rany načinił. Wona njewidźeše za sebje hižo žanu nadźiju. Tola dawaše jedyn, kiž w njej potencial widźeše, kiž bě do njeje zapołožił. Tak dowjedźe ju k nam a smědźach ju z Bohom zeznajomić. Kajke wuznamjenjenje je to, hdyž móžeš ludźi na swojim puću k Bohu přewodźeć. Njeje wjetšeho wjesela hač to, hdyž widźiš, kak Bóh započina čłowjeka hojić a kak so žiwjenje pomału k dobremu přeměnja.

Jako pytach za křćenskim darom, storčich na tekst – „Wón wopušći swoje 99, zo by namakał mje“. Tekst sym za hódny widźała za moju přećelku. Motiw k wobrazej sym tež spěšnje namakała. Jězus, kiž wjesele swoju mału zhubjenu wowcku na ruce njese.

Hižo wot młodosće lubuju wowcy. Wot toho časa, zo běch při porodźe dweju jehnjećow pódla, sym so do tutych zwěrjatow zalubowała. Nowonarodźene jehnjata su hišće tak słabe a bjezmócne. Wone skutkuja tak něžne a słabe. Runje tak nas Bóh wobhladuje. Wón widźi, kak něžni a bjezmócni smy. Tuž nas ze wšej swojej lubosću zastara a škita ze wšej swojej mocu.

Wobraz sym na A4-acrylkartonje z acrylowymi barbami molowała. Dyrbješe to jednory wobraz być, přetož njemějach zaso raz wjele časa. Potajkim sym so před molowanjom modliła, zo njech Bóh mój seršćowc wjedźe. Prajach Bohu: „Dyrbiš za mnje molować, přetož wěš, nimam chwile!“ Je wobdźiwanja hódne, zo Bóh na tajke modlitwy wotmołwja! Njerady moluju ludźi. Mjezwoča mam za komplikowany element a ruce tež. Tež njejsym hišće ženje wowcu molowała a njewědźach, kak mam to najlěpje zmištrować. Ale po paćerju dach so wočerstwjena do skutka. Wobraz molowaše so nimale wot samo. Njetrjebach wjele korigować. Tak běše w běhu dweju wječorow wobraz hotowy – runje sčasom za křćeńcu!

 

Što je z tobu, małka wowcka?

Na kóncu chcu so će, luby čitarjo, prašeć, hač sy tute nazhonjenje wobraza tež hižo činił? Sy zhubjeny był a sy so wot Jězusa namakać dał? Hdyž haj, potom wostań w jeho lubosći!
Jeli sy hišće ta mała wowcka, kotraž je so wot stadła wotsaliła a zabłudźiła a samotnje a zranjena přez tutón strašny swět błudźi, potom mam dobre poselstwo za tebje! Jězus pyta TEBJE! Wón je 99 druhich wowcow zawostajił, jenož zo by će namakał! Je ći jara bliski a zwólniwy, će z błóta sćehnje, wšojedne kak hłuboko nutřka tčiš!

Ty móžeš jednoru modlitwu rjec:

„Luby nano, dźakuju so ći, zo sy 99 druhich wowcow wopušćił, zo by mje namakał. Dźakuju so, zo sym tak drohotny w twojimaj wočomaj, zo ći žana płaćizna přewysoka njeje, zo by mje wumóžił. Ty widźiš, ja tču hłuboko w błóće hrěcha. Žiwjenje je mje zraniło. Trjebam twoju pomoc a twoje hojenje! Prošu, wodaj mi moju winu a daruj mi twoje nowe žiwjenje. Prošu, pój do mojeho žiwjenja. Ja ći přepodam cyłu swoju wutrobu ze wšěmi tajnymi, ćmowymi stronami. Prošu, čiń wšo we mni nowe, čiste a swjate. Dźakuju so ći, zo sy mje přiwzał tajkeho, kajkiž sym, a zo budźeš wot dźensnišeho moje žiwjenje změnić a hojić. W mjenje Wótca, Syna a Ducha Swjateho. Amen!“

Tu móžeš čitanku kupić!